Powstanie Warszawskie - scenariusz
Prochain SlideShare
Loading in...5
×

Vous aimez ? Partagez donc ce contenu avec votre réseau

Partager

Powstanie Warszawskie - scenariusz

  • 3,245 vues
Uploaded on

Temat: Scenariusz na przedstawienie teatralne – Powstanie Warszawskie ...

Temat: Scenariusz na przedstawienie teatralne – Powstanie Warszawskie
Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz)
Miejsce i czas: Mnich 2004

Plus dans : Éducation , Voyages
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Êtes-vous sûr de vouloir
    Votre message apparaîtra ici
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Vues

Total des vues
3,245
Sur Slideshare
3,242
From Embeds
3
Nombre d'ajouts
1

Actions

Partages
Téléchargements
16
Commentaires
0
J'aime
0

Ajouts 3

http://samochwala.blogspot.com 3

Signaler un contenu

Signalé comme inapproprié Signaler comme inapproprié
Signaler comme inapproprié

Indiquez la raison pour laquelle vous avez signalé cette présentation comme n'étant pas appropriée.

Annuler
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Prolog Byłeś jak wielkie, stare drzewo, narodzie mój jak dąb zuchwały, wezbrany ogniem soków źrałych jak drzewo wiary, mocy, gniewu. I jęli ciebie cieśle orać i ryć cię rylcem u korzeni, żeby twój głos, twój kształt odmienić, żeby cię zmienić w sen upiora. Jęli ci liście drzeć i ścinać, byś nagi stał i głowę zginał. Jęli ci oczy z ognia łupić, byś ich nie zmienił wzrokiem w trupy. Jęli ci ciało w popiół kruszyć, by wydrzeć Boga z żywej duszy. I otoś stanął sam, odarty, jak martwa chmura za kratami, na pół cierpiący, a pół martwy, poryty ogniem, batem, łzami. W wielości swojej – rozegnany, w miłości swojej, jak pień twardy, haki pazurów wbiłeś w rany swej ziemi. I śnisz sen pogardy. Lecz kręci się niebiosów zegar I czas o tarczę mieczem bije, I wstrząśniesz się z poblaskiem nieba, Posłuchasz serca : serce żyje. I zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu Z huraganowym tchem u skroni, Ramiona ziemi się przed tobą Otworzą. Ludu mój! Do broni! Akt I Scena 1 Komorowski siedzi zmęczony na fotelu i słucha radia Głos w radio: witamy w Radiu Moskiewskim. A oto komunikat do wszystkich mieszkańców Warszawy. ”Uderzcie na Niemców. Udaremnijcie im plany zburzenia budowli publicznych. Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
  • 2. Pomóżcie Armii Krajowej w przeprawie przez Wisłę, przesyłajcie wiadomości, pokazujcie drogi. Milion mieszkańców Warszawy niech stanie się milionem żołnierzu, którzy wypędzą najeźdźców! Komorowski wyłącza radio Komorowski: Coś w tym jest. Sytuacja się naprawdę pogarsza. Majątki miasta są rozkradane. Trzeba coś zrobić, ale co? Sam sobie z tym nie poradzę. Muszę mieć armię. W oddali słychać wybuch czołgu Oj nie, co to się dzieje? Czyżby czołgi radzieckie wdarły się do miasta? Nie mogę tego tak zostawić, jakem Komorowski! Opuszcza scenę Akt II Scena 1 Na scenę wchodzi Komorowski i kilku jego towarzyszy. Generał przemawia do zebranych ludzi Komorowski: Warszawiacy! Sytuacja staje się coraz bardziej beznadziejna. Czołgi radziecki wtargnęły do miasta. Jeżeli nic z tym nie zrobimy, to utracimy nasze miasto na zawsze. Nasze żony i dzieci będą pod uciskiem tyranii. A my, nie mogąc nic zrobić będziemy na to patrzeć. Zatem zróbmy coś! Niech Warszawa będzie wolna!!! Zebrani: Walczmy za wolną Warszawę! Wszyscy opuszczają scenę Scena 2 Powstańcy wchodzą na scenę, w oddali słychać strzelaninę Osoba I: Choć mundury nie zdobią nam ramion, Choć nie każdy posiada z nas broń, Ale ludność Warszawy jest z nami, Każdy Polak podaje nam dłoń. Osoba II: To my – walcząca Warszawa, Złączona ofiarą krwi, Nasz cel – to wolność i Sława, Potęga przyszłych dni! Osoba III: Nie znane jest nam słowo trwoga, Nie Uśpi nas podstępny wróg, Kto żyw – ten z nami na wroga – Tak nam dopomóż Bóg! Osoba I: Wyzwólmy Warszawę! Walczmy za wolność Reszta: Tak! Walczmy w imię wolnej Warszawy! Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
  • 3. Powstańcy znikają za sceną, gdzie odbywa się walka z Niemcami Scena 3 Z drugiej strony na scenie pojawia się postać Hitlera i jego podwładnego Hitler: Czego się dowiedziałeś?! Mów natychmiast! Stefen: Drogi wodzu! Warszawiacy wzniecili powstanie. Już opanowali większość miasta… Hitler: przerywa Każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać jeńców! Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób stworzymy zastraszający przykład dla całej Europy. Schodzą, zza sceny słychać odgłosy strzałów, samolotów Akt III Scena 1 Na scenie pojawia się Stalin z czterema żołnierzami Stalin: Musimy wstrzymać natarcie, natychmiast! Będzie to dla nas o wiele bardziej korzystne! W ten sposób zlikwidujemy rękami nazistów – poważną przeszkodę – w pełnym podporządkowaniu polki, taka moja wola. Inaczej nie nazywam się Stalin!!! Do siebie Tak, właśnie tak zrobię. Do reszty Wykonać, a raczej wstrzymać natarcie! Wszyscy opuszczają scenę Scena 2 Na scenie pojawia się polski żołnierz, wybiegający zza sceny. Za nim wchodzi grupa Niemców, wyposażonych w cały ekwipunek wojenny: karabiny, przepasane granaty, głowę chronią im hełmy, a odziani są w zielone mundury. Polak nie posiada ani munduru, ani broni, stoi w ślepym zaułku i nie mogąc iść dalej, zatrzymał się. Zrobiwszy głęboki wdech, patrzy na Niemców z nienawiścią. Jeden z nich ”wpakował” mu kulkę w brzuch. Polak upada na ziemię. Żołnierz I: miałeś go od razu zabić, daj ja to zrobię! Ale żołnierz II ani śni o tym, żeby oddać swą broń, tłumaczy Żołnierz II: Tak, owszem, ale dostawiając kulkę w łeb zginąłby od razu, a tak wykrwawi się na śmierć z wielkim bólem i trwogą! Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
  • 4. Żołnierze odwracają się od Polaka, idą dalej zabijać i niszczyć Warszawę, ale zatrzymał ich głos leżącego na ziemi człowieka. A sprzed jego ubrań wypływa ogromna kałuża krwi. Mówi: Polak: Mimo tego, że przegraliśmy, czujemy się zwycięzcami! Polak ma łzy w oczach, a Niemcy nie potrafią opanować swego zdenerwowania i determinacji. Ledwo żyjący poległy polski żołnierz uśmiecha się ostatkami sił. Żołnierz III: Zabijmy go! Nie pozwólmy, żeby jakiś chłoptaś drwił z nas i śmiał się w żywe oczy. Dobijmy go! Żołnierz IV: Nie, niech kona w cierpieniu, bólu i trwodze. Niemiec przestrzelił Polakowi obie nogi. W oddali słychać okrzyki Polaków, biegnących na odsiecz hitlerowcom. Polak: Jesteście tchórzami! Pięciu na jednego, w dodatku bezbronnego człowieka! Tchórze! Jesteście po prostu tchórzami!!! Wydobycie z siebie choćby jednego słowa, kosztowało Polaka bardzo dużo wysiłku. Po tym, co powiedział Niemcom, umarło w nim życie. Wykrwawił się. Niemcy ruszyli dalej, aby gnębić i męczyć polski naród, aby zwyciężyć. Znikają za sceną. Słuchać odgłosy walki, ale scena jest pusta. Po chwili na scenie pojawiają się dwie osoby, które recytują wiersze. W tle słychać smutną muzykę. Chłopak: To ludzki żal i smutek męski, Gdy odebrano oddech piersi. W czystych, rzęsistych w ziemię spłynąć? Niepodległemu aż do śmierci serca odjęto wolność czynu, lecz nie zadano przecież klęski. Dziewczyna: Wdarli się w bramy wielkie Ozdobione herbami miast i w drzwi podkowami przynoszącymi szczęście mieszkańcom… Chłopak: … Niebo Napełnili lamentem, Tupotów butów ziemię, Rozdartą w głąb okopem, A przecież bose nogi Dzieci i dziewczyn w jasność Chciałyby biec po ziemi Tak lekko, lekko – aby Nawet jej nie drasnąć. Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie