• Partagez
  • E-mail
  • Intégrer
  • J'aime
  • Télécharger
  • Contenu privé
Powstanie Warszawskie - scenariusz
 

Powstanie Warszawskie - scenariusz

on

  • 2,807 vues

Temat: Scenariusz na przedstawienie teatralne – Powstanie Warszawskie

Temat: Scenariusz na przedstawienie teatralne – Powstanie Warszawskie
Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz)
Miejsce i czas: Mnich 2004

Statistiques

Vues

Total des vues
2,807
Vues sur SlideShare
2,804
Vues externes
3

Actions

J'aime
0
Téléchargements
15
Commentaires
0

1 intégré 3

http://samochwala.blogspot.com 3

Accessibilité

Catégories

Détails de l'import

Uploaded via as Adobe PDF

Droits d'utilisation

© Tous droits réservés

Report content

Signalé comme inapproprié Signaler comme inapproprié
Signaler comme inapproprié

Indiquez la raison pour laquelle vous avez signalé cette présentation comme n'étant pas appropriée.

Annuler
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Votre message apparaîtra ici
    Processing...
Poster un commentaire
Modifier votre commentaire

    Powstanie Warszawskie - scenariusz Powstanie Warszawskie - scenariusz Document Transcript

    • Prolog Byłeś jak wielkie, stare drzewo, narodzie mój jak dąb zuchwały, wezbrany ogniem soków źrałych jak drzewo wiary, mocy, gniewu. I jęli ciebie cieśle orać i ryć cię rylcem u korzeni, żeby twój głos, twój kształt odmienić, żeby cię zmienić w sen upiora. Jęli ci liście drzeć i ścinać, byś nagi stał i głowę zginał. Jęli ci oczy z ognia łupić, byś ich nie zmienił wzrokiem w trupy. Jęli ci ciało w popiół kruszyć, by wydrzeć Boga z żywej duszy. I otoś stanął sam, odarty, jak martwa chmura za kratami, na pół cierpiący, a pół martwy, poryty ogniem, batem, łzami. W wielości swojej – rozegnany, w miłości swojej, jak pień twardy, haki pazurów wbiłeś w rany swej ziemi. I śnisz sen pogardy. Lecz kręci się niebiosów zegar I czas o tarczę mieczem bije, I wstrząśniesz się z poblaskiem nieba, Posłuchasz serca : serce żyje. I zmartwychwstaniesz jak Bóg z grobu Z huraganowym tchem u skroni, Ramiona ziemi się przed tobą Otworzą. Ludu mój! Do broni! Akt I Scena 1 Komorowski siedzi zmęczony na fotelu i słucha radia Głos w radio: witamy w Radiu Moskiewskim. A oto komunikat do wszystkich mieszkańców Warszawy. ”Uderzcie na Niemców. Udaremnijcie im plany zburzenia budowli publicznych. Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
    • Pomóżcie Armii Krajowej w przeprawie przez Wisłę, przesyłajcie wiadomości, pokazujcie drogi. Milion mieszkańców Warszawy niech stanie się milionem żołnierzu, którzy wypędzą najeźdźców! Komorowski wyłącza radio Komorowski: Coś w tym jest. Sytuacja się naprawdę pogarsza. Majątki miasta są rozkradane. Trzeba coś zrobić, ale co? Sam sobie z tym nie poradzę. Muszę mieć armię. W oddali słychać wybuch czołgu Oj nie, co to się dzieje? Czyżby czołgi radzieckie wdarły się do miasta? Nie mogę tego tak zostawić, jakem Komorowski! Opuszcza scenę Akt II Scena 1 Na scenę wchodzi Komorowski i kilku jego towarzyszy. Generał przemawia do zebranych ludzi Komorowski: Warszawiacy! Sytuacja staje się coraz bardziej beznadziejna. Czołgi radziecki wtargnęły do miasta. Jeżeli nic z tym nie zrobimy, to utracimy nasze miasto na zawsze. Nasze żony i dzieci będą pod uciskiem tyranii. A my, nie mogąc nic zrobić będziemy na to patrzeć. Zatem zróbmy coś! Niech Warszawa będzie wolna!!! Zebrani: Walczmy za wolną Warszawę! Wszyscy opuszczają scenę Scena 2 Powstańcy wchodzą na scenę, w oddali słychać strzelaninę Osoba I: Choć mundury nie zdobią nam ramion, Choć nie każdy posiada z nas broń, Ale ludność Warszawy jest z nami, Każdy Polak podaje nam dłoń. Osoba II: To my – walcząca Warszawa, Złączona ofiarą krwi, Nasz cel – to wolność i Sława, Potęga przyszłych dni! Osoba III: Nie znane jest nam słowo trwoga, Nie Uśpi nas podstępny wróg, Kto żyw – ten z nami na wroga – Tak nam dopomóż Bóg! Osoba I: Wyzwólmy Warszawę! Walczmy za wolność Reszta: Tak! Walczmy w imię wolnej Warszawy! Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
    • Powstańcy znikają za sceną, gdzie odbywa się walka z Niemcami Scena 3 Z drugiej strony na scenie pojawia się postać Hitlera i jego podwładnego Hitler: Czego się dowiedziałeś?! Mów natychmiast! Stefen: Drogi wodzu! Warszawiacy wzniecili powstanie. Już opanowali większość miasta… Hitler: przerywa Każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać jeńców! Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób stworzymy zastraszający przykład dla całej Europy. Schodzą, zza sceny słychać odgłosy strzałów, samolotów Akt III Scena 1 Na scenie pojawia się Stalin z czterema żołnierzami Stalin: Musimy wstrzymać natarcie, natychmiast! Będzie to dla nas o wiele bardziej korzystne! W ten sposób zlikwidujemy rękami nazistów – poważną przeszkodę – w pełnym podporządkowaniu polki, taka moja wola. Inaczej nie nazywam się Stalin!!! Do siebie Tak, właśnie tak zrobię. Do reszty Wykonać, a raczej wstrzymać natarcie! Wszyscy opuszczają scenę Scena 2 Na scenie pojawia się polski żołnierz, wybiegający zza sceny. Za nim wchodzi grupa Niemców, wyposażonych w cały ekwipunek wojenny: karabiny, przepasane granaty, głowę chronią im hełmy, a odziani są w zielone mundury. Polak nie posiada ani munduru, ani broni, stoi w ślepym zaułku i nie mogąc iść dalej, zatrzymał się. Zrobiwszy głęboki wdech, patrzy na Niemców z nienawiścią. Jeden z nich ”wpakował” mu kulkę w brzuch. Polak upada na ziemię. Żołnierz I: miałeś go od razu zabić, daj ja to zrobię! Ale żołnierz II ani śni o tym, żeby oddać swą broń, tłumaczy Żołnierz II: Tak, owszem, ale dostawiając kulkę w łeb zginąłby od razu, a tak wykrwawi się na śmierć z wielkim bólem i trwogą! Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie
    • Żołnierze odwracają się od Polaka, idą dalej zabijać i niszczyć Warszawę, ale zatrzymał ich głos leżącego na ziemi człowieka. A sprzed jego ubrań wypływa ogromna kałuża krwi. Mówi: Polak: Mimo tego, że przegraliśmy, czujemy się zwycięzcami! Polak ma łzy w oczach, a Niemcy nie potrafią opanować swego zdenerwowania i determinacji. Ledwo żyjący poległy polski żołnierz uśmiecha się ostatkami sił. Żołnierz III: Zabijmy go! Nie pozwólmy, żeby jakiś chłoptaś drwił z nas i śmiał się w żywe oczy. Dobijmy go! Żołnierz IV: Nie, niech kona w cierpieniu, bólu i trwodze. Niemiec przestrzelił Polakowi obie nogi. W oddali słychać okrzyki Polaków, biegnących na odsiecz hitlerowcom. Polak: Jesteście tchórzami! Pięciu na jednego, w dodatku bezbronnego człowieka! Tchórze! Jesteście po prostu tchórzami!!! Wydobycie z siebie choćby jednego słowa, kosztowało Polaka bardzo dużo wysiłku. Po tym, co powiedział Niemcom, umarło w nim życie. Wykrwawił się. Niemcy ruszyli dalej, aby gnębić i męczyć polski naród, aby zwyciężyć. Znikają za sceną. Słuchać odgłosy walki, ale scena jest pusta. Po chwili na scenie pojawiają się dwie osoby, które recytują wiersze. W tle słychać smutną muzykę. Chłopak: To ludzki żal i smutek męski, Gdy odebrano oddech piersi. W czystych, rzęsistych w ziemię spłynąć? Niepodległemu aż do śmierci serca odjęto wolność czynu, lecz nie zadano przecież klęski. Dziewczyna: Wdarli się w bramy wielkie Ozdobione herbami miast i w drzwi podkowami przynoszącymi szczęście mieszkańcom… Chłopak: … Niebo Napełnili lamentem, Tupotów butów ziemię, Rozdartą w głąb okopem, A przecież bose nogi Dzieci i dziewczyn w jasność Chciałyby biec po ziemi Tak lekko, lekko – aby Nawet jej nie drasnąć. Mnich, 2004 Autorzy: Klaudia Brudny, Joanna Szendzielarz Temat: Przedstawienie teatralne na lekcję historii – Powstanie Warszawskie