Ce diaporama a bien été signalé.
Nous utilisons votre profil LinkedIn et vos données d’activité pour vous proposer des publicités personnalisées et pertinentes. Vous pouvez changer vos préférences de publicités à tout moment.

5º domingo toa 2014 bene pagola

754 vues

Publié le

Publié dans : Spirituel
  • Soyez le premier à commenter

  • Soyez le premier à aimer ceci

5º domingo toa 2014 bene pagola

  1. 1. José Antonio Pagola Rede evanxelizadora BUENAS NOTICIAS Contribúe a construír unha Igrexa máis fiel a Xesús. Pásao. Música:Mahler Adagio Sinfonia 5 Present.: B.Areskurrinaga HC Euskaraz:D.Amundarain 9 de febreIro de 2014 5º Tempo ordinario (A) Mateu 5, 13-16
  2. 2. Xesús dá a coñecer con dúas imaxes audaces e sorprendentes o que pensa e espera dos seus seguidores. Non han de vivir pensando sempre nos seus propios intereses, o seu prestixio o seu poder. Aínda que son un grupo pequeno no medio do vasto Imperio de Roma, han de ser o “sal” que necesita a terra e a “luz” que lle fai falla ao mundo..
  3. 3. “Vós sodes o sal da terra”. As xentes sinxelas de Galilea captan espontaneamente a linguaxe de Xesús. Todo o mundo sabe que o sal serve, sobre todo, para dar sabor á comida e para preservar os alimentos da corrupción.
  4. 4. Do mesmo modo, os discípulos de Xesús han de contribuír a que as xentes saboreen a vida sen caer na corrupción.
  5. 5. “Vós sodes a luz do mundo”. Sen a luz do sol, o mundo queda a escuras e non podemos orientarnos nin gozar da vida no medio das tebras.
  6. 6. Os discípulos de Xesús poden achegar a luz que necesitamos para orientarnos, afondar no senso último da existencia e camiñar con esperanza.
  7. 7. As dúas metáforas coinciden en algo moi importante. Se permanece illada nun recipiente, o sal non serve para nada. Só cando entra en contacto cos alimentos e se disolve coa comida, pode dar sabor ao que comemos.
  8. 8. O mesmo sucede coa luz. Se permanece pechada e oculta, non pode alumar a ninguén. Só cando está no medio das tebras pode iluminar e orientar. Unha Igrexa illada do mundo non pode ser nin sal nin luz.
  9. 9. O Papa Francisco decatouse que a Igrexa vive hoxe pechada en si mesma, paralizada polos medos, e demasiado afastada dos problemas e sufrimentos como para dar sabor á vida moderna e para ofrecerlle a luz xenuína do Evanxeo. A súa reacción foi inmediata: “Temos que saír cara ás periferias”.
  10. 10. O Papa insiste unha e outra vez: “Prefiro unha Igrexa accidentada, ferida e manchada por saír á rúa, que unha Igrexa enferma polo encerro e a comodidade de aferrase ás propias seguridades. Non quero unha Igrexa preocupada por ser o centro e que remata clausurada nun embrollo de obsesións e procedementos”.
  11. 11. A chamada de Francisco está dirixida a todos os cristiáns: “Non podemos quedar tranquilos en espera pasiva nos nosos templos”. “O Evanxeo invátanos sempre a correr o risco do encontro co rostro do outro”.
  12. 12. O Papa quere introducir na Igrexa o que el chama “a cultura do encontro”. Está convencido de que “o que necesita hoxe a Igrexa é capacidade de curar feridas e dar calor aos corazóns”.
  13. 13. SALIR ÁS PERIFERIAS Xesús dá a coñecer con dúas imaxes audaces e sorprendentes o que pensa e espera dos seus seguidores. Non han de vivir pensando sempre nos seus propios intereses, o seu prestixio ou o seu poder. Aínda que son un grupo pequeno no medio do vasto Imperio de Roma, han de ser o “sal” que necesita a terra e a “luz” que lle fai falla ao mundo. “Vós sodes o sal da terra”. As xentes sinxelas de Galilea captan espontaneamente a linguaxe de Xesús. Todo o mundo sabe que o sal serve, sobre todo, para dar sabor á comida e para preservar os alimentos da corrupción. Do mesmo modo, os discípulos de Xesús han de contribuír a que as xentes saboreen a vida sen caer na corrupción. “Vós sodes a luz do mundo”. Sen a luz do sol, o mundo queda a escuras e non podemos orientarnos nin gozar da vida no medio das tebras. Os discípulos de Xesús poden achegar a luz que necesitamos para orientarnos, afondar no senso último da existencia e camiñar con esperanza. As dúas metáforas coinciden en algo moi importante. Se permanece illada nun recipiente, o sal non serve para nada. Só cando entra en contacto cos alimentos e se disolve coa comida, pode dar sabor ao que comemos. O mesmo sucede coa luz. Se permanece pechada e oculta, non pode alumar a ninguén. Só cando está no medio das tebras pode iluminar e orientar. Unha Igrexa illada do mundo non pode ser nin sal nin luz. O Papa Francisco decatouse que a Igrexa vive hoxe pechada en sí mesma, paralizada polos medos, e demasiado afastada dos problemas e sufrimentos como para dar sabor á vida moderna e para ofrecerlle a luz xenuína do Evanxeo. A súa reacción foi inmediata: “Temos que saír cara ás periferias” O Papa insiste unha e outra vez: “Prefiro unha Igrexa accidentada, ferida e manchada por saír á rúa, que unha Igrexa enferma polo encerro e a comodidade de aferrase ás propias seguridades. Non quero unha Igrexa preocupada por ser o centro e que remata clausurada nun embrollo de obsesións e procedementos”. A chamada de Francisco está dirixida a todos os cristiáns: “Non podemos quedar tranquilos en espera pasiva nos nosos templos”. “O Evanxeo invítanos sempre a correr o risco do encontro co rostro do outro”. O Papa quere introducir na Igrexa o que el chama “a cultura do encontro”. Está convencido de que “o que necesita hoxe a Igrexa é capacidade de curar feridas e dar calor aos corazóns”. José Antonio Pagola.

×