Ce diaporama a bien été signalé.
Nous utilisons votre profil LinkedIn et vos données d’activité pour vous proposer des publicités personnalisées et pertinentes. Vous pouvez changer vos préférences de publicités à tout moment.

Taktyka gry w defensywie w systemie 1 4-2-3-1

20 693 vues

Publié le

Publié dans : Sports
  • Soyez le premier à commenter

Taktyka gry w defensywie w systemie 1 4-2-3-1

  1. 1. Taktyka gry w defensywie w systemie 1-4-2-3-1
  2. 2. • Po raz pierwszy ustawienie to w większym stopniu zastosowano w roku 2000, podczas Finałów Mistrzostw Europy, które rozegrane były w Belgii i Holandii. • Ustawienie 1-4-2-3-1, które jest modyfikacją klasycznego systemu 1-4-4-2 (Globisz 2008) bądź 1-4-3-3 (Stępiński, Majewski, Strejlau 2014) • Jedną z ważnych zalet tego ustawienia jest łatwość modyfikacji. W defensywie wystarczy cofnąć skrzydłowych pomocników, by przejść do ustawienia 4-4-1-1, lub cofnąć nieco ofensywnego pomocnika i skrzydłowych by uzyskać wariant 4-5-1.
  3. 3. 1 4 2 6 8 3 11 5 7 10 9 Lewo skrzydłowy Środkowy napastnik Środkowy ofensywny pomocnik Lewy obrońca Prawy obrońca Bramkarz Środkowy (defensywny) pomocnik Środkowy lewy obrońca Środkowy prawy obrońca Podstawowe ustawienie drużyny. Środkowy defensywny pomocnik Prawo skrzydłowy
  4. 4. 1 4 2 6 8 3 11 5 7 10 9 Ustawienie drużyny, z 2 defensywnych pomocników i 3 środkowych ofensywnych.
  5. 5. Charakterystyka poszczególnych zawodników • Bramkarz (1) Oprócz umiejętności czysto bramkarskich, w dzisiejszym futbolu powinien cechować się dobrą grą nogami, tak aby przy skracaniu pola gry mógł wyjść do piłki i zabezpieczyć strefę ze plecami obrony. Oprócz tego przy rozgrywaniu piłki od tyłu powinien brać on w tym czynny udział. Powinien komunikować się z zespołem, a szczególnie z obrońcami i udzielać cennych wskazówek, ponieważ to on widzi najwięcej co dzieje się na boisku.
  6. 6. • Skrajni obrońcy (2 i 3) – w defensywie odpowiedzialni są za krycie przeciwnika w swojej strefie. Ich rolą jest także pomoc skrzydłowym (7 i 11) poprzez asekuracje i podwajanie. • Środkowi obrońcy (5 i 6) – zabezpieczają swoją strefę, asekurują światło bramki, dominują w strefie od 5 do 30 metra przed własną bramką. Wzajemnie się asekurują, cechować powinni się świetną grą 1x1 zarówno na trawie jak i w powietrzu. To oni decydują jak wysoko podchodzi linia obrony. W obecnej piłce nożnej jeden z nich jest bardziej predysponowany do budowania akcji, drugi do gry typowo fizycznej, destrukcyjnej.
  7. 7. • Defensywni pomocnicy (6 i 8) Zawodnicy bardzo uniwersalni, asekurują włączających się w akcje ofensywne zawodników (najczęściej bocznych obrońców), tworzą swoistą zaporę przed własnym polem karnym. Razem ze środkowymi obrońcami tworzą fundament obrony. To najczęściej do nich należy „rozbijanie” akcji przeciwnika, przerywanie kontry z którą wychodzi przeciwnik. W bocznych sektorach odpowiadają za podwajanie krycia, „czyszczą pole” dla ofensywnego pomocnika. Oprócz zadań w defensywie, (co najmniej jeden z nich) powinni umieć rozgrywać piłkę, umiejętnie odebrać i zabezpieczyć piłkę przekazaną od obrony, a kiedy trzeba zmienić ciężar gry, przyspieszyć akcje bądź uderzyć z dystansu.
  8. 8. • - Ofensywny środkowy pomocnik (10) Typowy „reżyser gry”, tworzy grę ofensywną, zazwyczaj bardzo kreatywny, potrafiący zagrać niekonwencjonalnie. Nieco mniej zaangażowany w defensywę, aczkolwiek nie jest z niej zwolniony i jak każdy zawodnik ma zadania do wykonania.
  9. 9. • Skrajni pomocnicy ( 7 i 11) – broniąc swojej strefy wspierają działania obrońców w defensywie, współpracują z nimi również w ofensywie. • Wysunięty napastnik ( 9 ) – Aktywnie gra bez piłki, kończy akcje ofensywne. Po stracie piłki gra obronna zaczyna się od niego. Swoim ustawieniem może nakierowywać w która strefę boiska będzie grana piłka.
  10. 10. W obronie strefowej organizacja gry to prawidłowe ustawienie zawodników względem: • pola gry – przydział stref dla poszczególnych zawodników, • współpartnerów – odległości zapewniające skuteczną asekurację, • przeciwników – umożliwiające natychmiastowe podjęcie działań obronnych, gdy piłka znajdzie się w strefie działania obrońcy • piłki – zapewniające skuteczne działania obronne w okolicach własnej bramki.
  11. 11. Właściwa organizacja gry obronnej powinna bazować na: • Wysokich umiejętnościach indywidualnych zawodników, • Dużej skuteczności w sytuacjach 1x1, • Prawidłowej ocenie sytuacji na boisku, • Właściwego ustawienia się, tak by odległości pomiędzy zawodnikami pozwalały na skuteczną współpracę.
  12. 12. W organizacji gry obronnej ważne jest, aby działania w defensywie podejmowane były przez wszystkich zawodników. Piłkarze powinni stanowić zwartą grupę, która przemieszcza się po boisku wraz z piłką rozgrywaną przez przeciwników. Odległości pomiędzy zawodnikami powinny wynosić od 8 do 12 metrów. Przy czym dystans zmienia się w zależności od miejsca, w którym znajduje się piłka. Jeżeli piłka znajduje się w okolicach bronionej bramki, to odległości te są mniejsze. Natomiast, gdy akcja rozgrywana jest na połowie przeciwnika to odległości te powinny być większe.
  13. 13. Kompaktowe ustawienie zespołu oraz poruszanie się po boisku wraz z piłką pozwala na zgromadzenie większej liczby obrońców w pobliżu piłki. Umożliwia to stosowanie podwajania lub nawet potrajania ataku na zawodnika z piłką. Zwiększa to prawdopodobieństwo skutecznego odbioru piłki. Względnie małe odległości pomiędzy zawodnikami w obronie sprawiają, że na boisku znajdują się strefy, w których nie ma obrońcy. W organizacji gry obronnej mówi się wtedy o tzw. „łatwej” i „trudnej” strefie. Trudna strefa to obszar boiska, w którym znajduje się przeciwnik z piłką oraz obrońcy. Powinny odbywać się w niej zdecydowane działania obronne oraz skuteczna asekuracja tych działań. Łatwa strefa to część boiska oddalona od piłki, w której nie znajdują się obrońcy, ale mogą być napastnicy.
  14. 14. 1 4 2 6 8 3 11 5 7 10 9 Łatwa (pasywna) strefa Trudna (aktywna) strefa 7 8 6 1 0 9 2 4 5 3 1 1
  15. 15. W obronie strefowej każdy zawodnik posiada przyporządkowaną strefę, w której prowadzi działania obronne. Jeżeli w strefie jego działań znajduje się zawodnik z piłką, to powinien podjąć działania obronne, jeżeli natomiast w jego strefie nie ma piłki, to powinien asekurować (kryć) strefę. Im mniejsza odległość obrońców od zawodnika z piłką, tym krycie napastników powinno być bardziej ścisłe. Wraz ze zwiększaniem tej odległości, obrońcy w mniejszym stopniu kryją przeciwników, a zajmują się kryciem przestrzeni. Należy zaznaczyć, że im bardziej ścisłe krycie przeciwnika, tym mniej efektywne krycie strefy. I odwrotnie, im zawodnicy dokładniej asekurują strefę, tym krycie przeciwnika jest słabsze.
  16. 16. 1 4 2 6 8 3 11 5 7 10 9
  17. 17. Przesuwanie się zawodników w formacji obrony • Przekazywanie zawodnika bez piłki
  18. 18. • Ustawienie się obrońców względem przeciwnika z piłką. (powiedzieć o pressingu do środka i do boku)
  19. 19. Przekazywania krycia zawodnika prowadzącego piłkę
  20. 20. Przekazywania krycia zawodnika prowadzącego piłkę
  21. 21. Przekazywania krycia zawodnika prowadzącego piłkę
  22. 22. Przekazywania krycia zawodnika prowadzącego piłkę
  23. 23. Przekazywania krycia zawodnika prowadzącego piłkę
  24. 24. Ustawianie się 4 obrońców w stosunku do piłki w środku Ustawieniem ciała kierujemy napastnika tam gdzie chcemy
  25. 25. Ustawianie się 4 obrońców w stosunku do piłki w środku cd.
  26. 26. Oprócz wiedzy na temat zachowań w określonych sytuacjach na boisku bardzo ważne są inne składowe przygotowania zawodnika do gry, w szczególności te, które mają bezpośredni wpływ na skuteczność gry obronnej zawodników. Wyróżniamy tu przede wszystkim koordynację ruchową, a w szczególności orientację przestrzenną, która pozwala nam na prawidłową ocenę odległości od piłki, partnerów czy przeciwnika. Kolejną ważną cechą wspomagającą skuteczność gry w obronie jest szybkość, a w szczególności szybkość startowa, gdyż zawodnicy oddaleni są od siebie w odległościach, które nie pozwalają często rozwinąć pełnej prędkości. Ważną składową szybkości jest szybkość reakcji z wyborem, gdyż to ona często warunkowała będzie szybkie i trafne przejście z asekuracji do bezpośrednich działań obronnych. Mówiąc o nauczaniu taktyki nie można zapomnieć o technice gry obronnej. Tylko prawidłowe opanowanie elementów technicznych pozwoli zawodnikowi na skuteczne postępowanie taktyczne.
  27. 27. • Gry defensywnej nauczamy od pojedynków 1x1, 2x2, 4x4. Następnie dokładamy dwójkę defensywnych pomocników, aż dochodzimy do gry defensywnej całego zespołu.
  28. 28. Jak drużyna ustawia się w obronie przy wysokim pressingu przy wznowieniu gry przez bramkarza. 6 4 8 1 0 2 9 53 1 - Bramkarz ustawiony na 16 metrze od bramki, w gotowości na przejęcie długiej piłki za plecy obrońców, - Czwórka obrońców w linii blisko środka boiska, jednak na swojej połowie, - Zaraz przed nimi (w odległości około 8-10 metrów dwójka defensywnych pomocników, - Skrzydłowi zawężają do środka, - Napastnik i ofensywny pomocnik swoim ustawieniem wymuszają grę w boczną strefę boiska 7
  29. 29. Jak drużyna ustawia się w obronie przy wysokim pressingu przy wznowieniu gry przez bramkarza. - Środkowy pomocnik biegnie łukiem do środkowego obrońcy. - Napastnik odcina od gry drugiego środkowego obrońcę - Lewo skrzydłowy i lewy obrońca przesuwają się do środka, prawo skrzydłowy i prawy obrońca podchodzą do krycia bocznego obrońcy przeciwnika. - Środkowi obrońcy i defensywni pomocnicy również kryją zawodników 9 4 5 3 0 2 8 1 7 6 1
  30. 30. Pressing w trakcie gry po zagraniu w boczny sektor boiska do bocznego obrońcy 5 6 2 3 8 4 10 9 7 11 1 6 5 2 10 8 7 3 11 4 9 1
  31. 31. Odbudowa formacji obrony po stracie piłki w bocznej strefie boiska 3 2 6 5 4 8 101 9 10 4 8 11 7 11 9 7
  32. 32. 3 5 6 2 4 8 10 11 1 9 7 10 9 11 Drugi wariant odbudowy ustawienia w defensywie po stracie piłki w bocznej strefie boiska 8 7 4
  33. 33. Bibliografia • 1. Globisz M., Sikorski A., (2008) Taktyka gry w ustawieniu 1-4-2-3-1. • 2. Stępiński M., Paluszek K., (2011) Trening pozycyjny w piłce nożnej. • 3. Stępiński M., Majewski S., Strejlau A., (2014) Charakterystyka stosowanych. systemów i ustawień. Trener, nr. 1 s. 8-13.

×